Í grein dagsins áréttar Agnar Burgess þau viðhorf sem hann lýsti í grein sinni hér á Vefritinu fyrr í vikunni . Segir hann meðal annars: „Ekki eru allir sammála mér í þessu sjónarmiði að æðstu valdhafar og kjörnir fulltrúar þjóðarinnar skuli ekki traðka á trausti þjóðarinnar með því að skammta sér óeðlileg kjör, til dæmis í formi sjálftöku líkt og gert var með samþykkt svokallaðra eftirlaunalaga á Alþingi skömmu eftir kosningar árið 2003.”
Fólk hefur endrum og eins varpað fram einfaldri spurningu: Af hverju berst ákveðinn hópur Íslendinga fyrir veg og virðingu þjóðar sinnar og samlanda með setu á Bessastöðum, í ríkisstjórn, á Alþingi eða í Hæstarétti? Fá þeir ofurháar greiðslur fyrir störf sín eða hljóta þeir kjör sem eru verulega umfram það sem sauðsvörtum almúganum býðst?
Ég hef skýr svör við þessari spurningu: Að mínu mati eiga fulltrúar landsmanna að fá samkeppnishæf en hógvær laun fyrir störf sín í þágu lands og þjóðar, hvorki meira né minna. Flestir þeir sem ég þekki til eru einstaklingar sem sjá hluti sem betur mættu fara á Íslandi. Sumir þeirra hafa áhuga að breyta hlutunum til betri vegar. Sá eða sú sem sem býður fram sína krafta með því að bjóða sig fram á ofangreindum vettvangi er því að bjóðast til að taka þátt í lagfæringu þeirra atriða sem er ábótavant. Tilgangurinn á hins vegar alls ekki að vera að afla sér mikilla tekna eða öðlast sérstök fríðindi. Þeir sem vinna að þjóðþrifaverkum, hvort heldur á Bessastöðum, Alþingi eða í Hæstarétti öðlast reynslu á ótal sviðum. Þar fyrir utan kynnast þeir fólki úr öllum áttum, sem margir hverjir halda vináttu við til æviloka. Þeir sem bjóða sig fram gera sér grein fyrir því hvað felst í framboði og þær fórnir sem því fylgja.
Sammælst um eitt – hvað með hitt?
Ekki eru allir sammála mér í þessu sjónarmiði að æðstu valdhafar og kjörnir fulltrúar þjóðarinnar skuli ekki traðka á trausti þjóðarinnar með því að skammta sér óeðlileg kjör, til dæmis í formi sjálftöku líkt og gert var með samþykkt svokallaðra eftirlaunalaga á Alþingi skömmu eftir kosningar árið 2003. Ég skrifaði nýlega grein hér á Vefritinu þar sem ég reyndi að benda á hversu röng eftirlaunalögin eru. Þar freistaði ég þess að heimfæra eftirlaunalög Alþingis á kjarabaráttu stúdenta og líkti sjálftökunni við það að Háskóli Íslands myndi „lækka lágmarkseinkunn fulltrúa nemenda á lokaprófum og gefa að auki eftir í verkefnaskilum og mætingu í verklegum tímum þar sem það á við (Vefritið, 2008, 20. maí).”
Að gera vægari kröfur til þeirra einstaklinga, sem ákveða af fúsum og frjálsum vilja að taka þátt í hagsmunabaráttu stúdenta, er andstætt því sem ég stend fyrir. Enda tel ég það mikilvægt að auka gæði náms við Háskóla Íslands, en ekki öfugt. Þessu geta vafalaust allir verið sammála, sama hvar þeir standa í pólitískum skoðunum. Ég er einnig nokkuð viss um að þorri þjóðar sé sammála um að eftirlaunalögin frá 2003 beri merki um óviðunandi hroka valdhafa á Íslandi og óraunsæja skynjun þeirra á eigin ágæti. Og að þau beri að leiðrétta til samræmis við það sem almenningi býðst.
Heimild: Engin fyrirgreiðsla nauðsynleg.
Myndir: Eftir kptyson og Auntie P. Fengnar með Creative Commons leyfi
af Flickr.com.