Þegar ég skráði mig úr þjóðkirkjunni var mömmu minni brugðið. „Af hverju gerðiru það?“ Spurði hún. Ég svaraði einfaldlega: „Ég trúi ekki því sem stendur í biblíunni.“ Þetta svar, þótt stutt, virtist duga. Mér finnst það mikilvægt að til þess að trúa á Guð þá verði ég einnig að trúa því sem átti að hafa gerst í testamentunum hans.
Ef það sem stóð í biblíunni gerðist ekki, þá fellur öll forsenda mín fyrir trúnni á þann guð sem þjóðkirkjan predikar fyrir. Í rauninni er þetta eina skiptið, sem ég man til, þar sem ég þurfti að leiðrétta stuðning minn fyrir einhverju sem ég skráði mig aldrei sjálfur í. Ég var skyndilega trúaður einstaklingur áður en ég hafði nokkura hugmynd um eðli, tilgang eða skyldur trúarbragða. Ólíkt öðrum skoðunum sem ég hef myndað mér, þar sem ég upplifi einhverja reynslu eða læri um einhverjar staðreyndir og mynda mér síðan skoðun, þá var mér þarna gefin skoðun og síðan þurfti heimsmynd mín að aðlagast henni. Þið getið ímyndað ykkur sambærilegt tilvik ef ég hefði verið skráður í eitthvert stjórnmálaafl og sem barn hefðu allar mínar skoðanir verið í laumi litaðar af stjórnmálastefnunni, þar sem barn hafði ég ekki þróað með mér sterka gagnrýna hugsun til að geta forðast þessa fordóma sem mér voru gefnir.
Tómhyggja?
Ég hef lengi litið á mig sem andlega veru. Mér finnst ég upplifa andlega hluti og ólýsanlegar tilfinningar, sérstaklega í óspilltri náttúru eða undir ýktum aðstæðum. Ég er fullur af ást til vina minni og fjölskyldu. Ég reyni að elska alla sem ég þekki og finna í þeim eitthvað gott. Mér líður illa þegar ég stend mig að því að hugsa illa um einhvern og ég hef samúð með þeim sem eiga sárt. Ég á mér samt engan guð. Ég á mér enga hugmynd um hvað gerist eftir að ég dey, mér finnst líklegast að það verði svipað, ef ekki nákvæmlega eins, og þegar ég var ófæddur. Satt að segja man ég ekki það langt aftur í tíman. Ef ég tala og enginn er í herberginu þá lít á svo að ég sé að tala við sjálfan mig, Í raun líður mér oft þannig líka þegar ég tala við köttinn, ég tala samt við hann ef ske kynni að honum líkar það vel. Mér finnst það því ósanngjarn þegar gefið er í skyn að það vanti eitthvað mikilvægt í líf mitt því að ég leita ekki svara í fornum trúarritum. Þetta er samt að einhverju leyti innrætt afstaða fólks sem aðhyllist trúarbrögð. Ef það virkilega trúir að það sé hluti af réttum trúarbrögðum þá hlýtur það að annaðhvort vorkenna eða líta niður til þeirra sem eru ekki í þeim hópi.
Sannleikur
Hversu mikið ætti sannleikurinn að skipta? Viljum við sætta okkur við að fylgja öllu sem vísindin segja okkur fyrir utan þá einu undantekningu á því sem átti að hafa gerst fyrir einhverjum þúsundum árum? Viljum við treysta á þau lögmál sem hafa ekki brugðist alla okkar ævi, en gefa okkur samt að það einhver meðvituð vera hafi einstaka sinnum ákveðið að fresta virkni þeirra tímabundið í ákveðnum tilvikum? Er þetta ekki móðgun við alla okkar skynsemi og röklega getu? Thomas Paine orðaði það skemmtilega í The Crisis „ To argue with a man who has renounced his reason is like giving medicine to the dead“.
Auðmýkt
Með því að halda fram að þau hafi svörin við stærstu spurningum lífsins eru trúarbrögð að sýna gríðarlegan hroka. Það væri fyrirgefanlegt, ef þau hefðu sannfærandi sönnunargögn eða rök til að styðja við þessar risastóru kröfur. Sú er hins vegar ekki raunin. Milljónir manna hafa fallið í rifrildi trúarbragða í gegnum tíðina og alltaf hafa báðar hliðar jafn lítið til síns máls. Orð á móti orði, morð á móti morði. Hinar raunverulegu ástæður fyrir blóðböðum trúarbragða gætu vel hafa verið pólitískar eða landaheimtingar, en alltaf er þetta gert í skjóli trúarbragða. Mögulega hafa raunverulegu ástæðurnar ekki nóg aðdráttarafl til að fólk sé tilbúið til að deyja fyrir þær. Trúarbrögð hafa of oft spilað sem hula afsökunar, réttlætingarafl sem fær gott fólk til að gera slæma hluti.
Ég legg til að sanngjarnasta og um leið mannúðlegasta leiðin við að lifa í sátt og samlyndi er að losa okkur við þennan dónaskap sem trúarbrögðin neyða okkur til að sýna hvort öðru. Ég vil hvetja alla til að finna með sér sinn persónulega guð, sína persónulega trú, sinn anda eða hvað sem þið veljið að kalla það. Förum eftir gullnu reglunni sem boðuð er í kristni, hugmynd sem er eldri en öll okkar trúarbrögð. Er ekki í leiðinni sanngjarnt að biðja um þá kurteisi að þvinga ekki þessum stimplum og trúarbragðaskráningum upp á börnin, unglingana og hvort annað? Losnum undan ríkislaunuðum boðberum gamalla trúarrita, frelsum kirkjurnar frá gildishlöðnum kennisetningum og notum þær eins og allir geta notið, sem skjól til íhugunar og samkomuhús. Boðum almenna kurteisi, virðingu og hógværð fyrir hvoru öðru eins og það sé gott í sjálfu sér, óháð hverju við trúum.
Hvort sem þið eruð sammála mér eða ekki þá hvet ég ykkur eindregið til að leiðrétta trúarskráningu ykkar í samræmi við skoðanir ykkar. Þið getið gert það hér